Beoordelen bij LO - enquête deel 2

Beoordelen bij Lichamelijke Opvoeding houdt me nogal bezig. Vanuit een pedagogisch perspectief (zie bijv. mijn blog over het prachtige risico van bewegingsonderwijs), maar ook vanuit een meer onderwijskundig perspectief: past de manier van beoordelen wel bij wat we willen beoordelen? Omdat ik nieuwsgierig was hoe collega's hiermee omgaan, heb ik een enquête uitgezet. In het eerste deel daarvan (resultaten heb ik hier uitgebreid beschreven) heb ik gevraagd naar het waarom, wat, wie en vorm van beoordelen. Wat in dat deel vooral opviel is dat docenten lichamelijke opvoeding het belangrijk vinden om - bij de beoordeling! - naar meer te kijken dan het trucje alleen, er wordt gelet op inzet, houding, sportiviteit, het uitvoeren van rollen en wat al niet meer. Wat daarna opvalt is dat het toch vooral de docent is die de beoordeling doet, ondanks dat er blijkbaar heel veel beoordeeld moet worden. De weergave van beoordelingen is uiteindelijk vrij klassiek, het leeuwendeel van de docenten vangt de prestaties, progressie, houding, inzet (etcetera) in een cijfer. 

In dit blog probeer ik een goede samenvatting te geven van de antwoorden op de 'praktijkvragen' uit het tweede deel van de enquête. Hoe ga je bij het beoordelen om met zwakke bewegers of juist excellente bewegers? Hoe beoordeel je zoiets als de duurloop?

Beoordelen bij LO - enquête deel 1

Beoordelen. Ik vind het maar lastig. Omdat het subjectief is bijvoorbeeld. Hoe we ons best ook doen, met niveaubeschrijvingen bijvoorbeeld, er blijft nogal wat te interpreteren. Dat is in sommige gevallen prima op te lossen, vooral bij meetbare onderdelen. Je kunt namelijk heel objectief een gelopen tijd, een gesprongen hoogte of geworpen afstand meten. Maar is die tijd, hoogte of afstand niet meer een resultaat van aanleg dan van wat er in de les geleerd is? Ik vind beoordelen ook complex. We willen leerlingen een eerlijk beeld geven van wat ze kunnen, maar ook of ze zijn vooruitgegaan, of ze zich hebben ingezet, of ze sportief waren, of ze anderen hebben geholpen, of ze altijd op tijd in de les waren, of ze enzovoort. In hoeverre is een cijfer dan nog een handige representatie? Maar, als belangrijkste, ik vind dat beoordelen regelmatig het leren, het plezier, het DOEL van bewegingsonderwijs in de weg staat. Bijvoorbeeld op dat moment dat ik een meisje (heel angstig bij het kastspringen, na vier lessen toch een wendsprongetje) omstandig sta uit te leggen hoe trots ze moet zijn op haar 6. Dat alles bij elkaar, was ik wel benieuwd hoe collega's dat aanpakken! Met dank aan de vele retweets van mijn oproep via twitter is mijn enquête hierover uiteindelijk 33 keer ingevuld. De enquête bestaat uit grofweg twee delen. In het eerste deel heb ik gevraagd naar het wat, wie, waarom van beoordelen en in het tweede deel heb ik gevraagd naar concrete voorbeelden. In dit blog een weergave en interpretatie van de resultaten van het eerste deel.

Vervorming

Er wordt nogal gediscussieerd over #onderwijs2032. En niet alleen gediscussieerd, de ene na de andere draagvlakmeting (hier), enquete (hier en hier) en petitie (hier) zien het levenslicht. Het wachten is een beetje op een referendum. Anyway, met discussie an sich is niks mis. Maar met deze discussie? Dat er een hoop onduidelijkheid bestaat is iets wat Onderwijs2032 zich mag aanrekenen. Hoe komen ze precies bij het idee dat er voldoende draagvlak? Wat is de wetenschappelijke onderbouwing van het rapport? Maar wat verder opvalt is dat er in de discussie zelf lang niet altijd de moeite wordt genomen om zelf voor duidelijkheid te zorgen. Mooiste slash treurigste voorbeeld: persoonsvorming.

Apps in de gymzaal: Video Catch

In de lessen sport & bewegen gebruik ik regelmatig videofeedback. De leerling wordt gefilmd en kan zichzelf vervolgens terugzien zodat ik mijn feedback kan koppelen aan wat de leerling zichzelf ziet doen. Hudl Technique is een voorbeeld van een app die ik daarvoor gebruik. Dit soort apps gebruik je echter vooral bij geplande gebeurtenissen: leerling X gaat een koprol maken, dat film je en vervolgens kijk je dat rustig terug. Op die manier werken spelsituaties alleen niet, je kunt niet van tevoren voorspellen wanneer juist dát gaat gebeuren wat je graag terug wilt zien. Voor deze situaties kun je goed de app Video Catch gebruiken.

Pitchen voor het LOFonds

Gisteren stelde ik op twitter deze vraag:

Wat herinneren jullie je van je gymlessen op school? Positief en/of negatief?

— Martijn Sytsma (@MartijnSytsma) 11 april 2016

Nu heb ik niet een enorme schare volgers die altijd op alles reageren, maar dit maakte toch wel wat los. De reacties liepen enorm uiteen. Mensen die met afgrijzen terugdenken aan "dingen met ringen en kasten", maar ook iemand die juist in deze lessen zelfvertrouwen opdeed. Uit de reacties vallen ook lessen te trekken, en die sterken mij in mijn overtuiging om het anders te doen.

PLG aflevering 3

In onze professionele leergemeenschap was deze week Erno Mijland (@ernomijland) op visite. Op ons verzoek maakte hij een vertaalslag van de inzichten vanuit 'brein en leren' (zie vorige keer) naar wat dat kan betekenen voor de inrichting van je onderwijs. Over twee zijden van de zelfde medaille, gamification en het SAMR model.

Leer- en geheugenstrategieën: chunking

Je leerlingen iets leren over de werking van het geheugen en dus iets over leren? Handig als je ze dat niet alleen kan vertellen of laten zien, maar ook kan laten ervaren. Een tijdje terug vond ik een mooie bron met allerlei demonstraties van leer- en geheugenstrategieën in de klas. Ondertussen heb ik toestemming van de auteur en de organisatie die het stuk publiceerde om op mijn blog die (vrij vertaalde) demonstraties te plaatsen. De leerstrategie in dit blog heeft te maken met de werking van het werkgeheugen. De capaciteit hiervan is nogal beperkt (aantal stukjes informatie dat het werkgeheugen tegelijkertijd kan verwerken is ongeveer 7), maar kun je vergroten door chunking strategieën te gebruiken. Losse stukjes informatie worden hierbij georganiseerd in betekenisvolle groepen (“chunks”), die makkelijker weer uit het geheugen kunnen worden opgehaald. De demonstratie uit dit blog laat door middel van een geheugentest met cijfers zien dat het vrij simpel is om veel meer te kunnen onthouden.